خسته ام از آرزوها ، آرزوهاي شعاري
شوق پرواز مجازي ، بالهاي استعاري



لحظه هاي کاغذي را، روز و شب تکرار کردن
خاطرات بايگاني،زندگي هاي اداري



آفتاب زرد و غمگين ، پله هاي رو به پايين
سقفهاي سرد و سنگين ، آسمانهاي اجاري



با نگاهي سر شکسته،چشمهايي پينه بسته
خسته از درهاي بسته، خسته از چشم انتظاري



صندلي هاي خميده،ميزهاي صف کشيده
خنده هاي لب پريده ، گريه هاي اختياري



عصر جدول هاي خالي، پارک هاي اين حوالي
پرسه هاي بي خيالي، نيمکت هاي خماري



رو نوشت روزها را،روي هم سنجاق کردم:
شنبه هاي بي پناهي ، جمعه هاي بي قراري



عاقبت پرونده ام را،با غبار آرزوها
خاک خواهد بست روزي ، باد خواهد برد باري



روي ميز خالي من، صفحه ي باز حوادث
در ستون تسليتها ، نامي از ما يادگاري

(قیصر امین پور)

در بن بست راه آسمان باز است

امپراتوری که گاهی باید بر گردد به

آخرین سلاح اش

«...و سلاح او گریه است»

(گریه های امپراتور)

چشم هاي وحشي تو در سكوت خويش

گرد من ديوار مي سازد

مي گريزم از تو در بيراه هاي راه

تا ببينم دشت ها را در غبار ماه

تا بشويم تن به آب چشمه هاي نور

در مه رنگين صبح گرم تابستان

پر كنم دامان ز سوسن هاي صحرائي

بشنوم بانگ خروسان را ز بام كلبه دهقان

مي گريزم از تو تا در دامن صحرا

سخت بفشارم بروي سبزه ها پا را

يا بنوشم شبنم سرد علف ها را

مي گريزم از تو تا در ساحلي متروك

از فراز صخره هاي گمشده در ابر تاريكي

بنگرم رقص دوار انگيز توفان هاي دريا را

در غروبي دور

چون كبوترهاي وحشي زير پر گيرم

دشت ها را، كوه ها را، آسمان ها را

بشنوم از لابلاي بوته هاي خشك

نغمه هاي شادي مرغان صحرا را

مي گريزم از تو تا دور از تو بگشايم

راه شهر آرزوها را

و درون شهر ...

قفل سنگين طلائي قصر رؤيا را

ليك چشمان تو با فرياد خاموشش

راه ها را در نگاهم تار مي سازد

همچنان در ظلمت رازش

گرد من ديوار مي سازد

عاقبت يكروز ...

مي گريزم از فسون ديده ترديد

مي تراوم همچو عطري از گل رنگين رؤياها

مي خزم در موج گيسوي نسيم شب

مي روم تا ساحل خورشيد

در جهاني خفته در آرامشي جاويد

نرم مي لغزم درون بستر ابري طلائي رنگ

پنجه هاي نور مي ريزد بروي آسمان شاد

طرح بس آهنگ

من از آنجا سر خوش و آزاد

ديده مي دوزم به دنيائي كه چشم پر فسون تو

راه هايش را به چشمم تار مي سازد

ديده مي دوزم بدنيائي كه چشم پر فسون تو

همچنان در ظلمت رازش

گرد آن ديوار مي سازد

(فروغ فرخزاد)

اگر چه جاي دل دريايي از خون در سينه دارم

ولي در عشق تو دريايي از دل كم ميارم

اگر چه روبه رويي مثل آينه با من

 ولي چشمام بسم نيست براي سير ديدن

نه يك دل

           نه هزار دل

                       همه دلهاي عالم

                                             همه دلها رو مي خوام كه عاشق تو باشم

تويي عاشق ترازعشق تويي شعر مجسم

تو باغ قصه از تو سحر گل كرده شبنم

توچشمات خواب مخمل شراب ناب شيراز

هزار ميخونه آغاز هزار و يك شب راز

مي خوام تو رو ببينم

                     نه يك بار

                             نه صد بار

                                          به تعداد نفس هام

براي ديدن تو

               نه يك چشم

                             نه صد چشم

                                            همه چشم ها رو مي خوام

تو را بايد مثل گل نوازش كرد و بوييد

با هرچي چشم تودنياست فقط بايد تو رو ديد

تو را بايد مثل ماه رو قله ها نگاه كرد

با هر چي لب تو دنياست تو رو بايد صدا كرد

مي خوام تو رو ببينم

                  نه يك بار

                         نه صد بار

                                     به تعداد نفس هام

براي ديدن تو

                نه يك چشم

                           نه صد چشم

                                        همه چشم ها رو مي خوام

هفت هزار سين بياوريد

هزار هفت سين بياوريد

هزار  روز نو

هزار نوروز منتظرم هستند

قلبم هزار بار

چشمم هزار بار

حالم هزار بار

تبديل مي شود

سالم هزار بار تحويل مي شود

با آن محول است

با‌ آن مقلب است

با آن مدبر است

روز هزار سال

ليل هزار ماه

پس من هزار بار تبريك گويمت

ليلت پر از ستاره

و روزت خجسته باد!

                               دوستت دارم چون به تو نیاز دارم

عشق بالغ می گوید:

                              به تو نیاز دارم چون تو را دوست دارم...