امام حسین(ع)

ماهتاب با یک زنبیل روشنایی

که غزل ها از لا به لایش چکه می کردند

در حضور چند تکه ابر پاپی شده از غروب

از چشمانت خواستگاری کرد

تو حرف های ماهتاب را به دل نگیر

درخت را به نام برگ

بهار را به نام گل

ستاره رابه نام نور

کوه رابه نام سنگ

دل شکفته ی مرابه نام عشق

عشق رابه نام درد

مرابه نام کوچکم صدا بزن