غنچه از خواب پرید

وگلی تازه به دنیاآمد

خار خندید وبه گل گفت سلام

وجوابی نشنید

خار رنجید ولی هیچ نگفت

ساعتی چند گذشت

گل چه زیبا شده بود

دست بی رحمی آمدنزدیک

گل سراسیمه زوحشت افسرد

لیک آن خار در آن دست خلید

وگل از مرگ رهید

صبح فردا که رسید

خار با شبنمی از خواب پرید

گل صمیمانه به او گفت سلام...

چشم هایش خاطره ی عشقم بود

روزی که آمد وگفت

بد ترین روزم بود :

چشم هایش خاموش

                               هدیه ی نوروزی بود

عشقم می ترسید :

                              چشمهایش مرده؟!!

دست در دست دلم انداختم

دستهایش گرم بود

دستهایش زنجیر

پوست در پوست خود می ترکاند

عشق در دست لبش

روی لب های دگر می انداخت

و نفهمید که من

هنوز عاشق خاموشیم!

باز در خیال من می جنبد

بی آنکه بخواهد

چیزی نمی گوید... چیزی نمی خواهم

پیش خودش مشق و جنون می کند

چگونه بگوییم اعتماد چیز ارزشمندی است

او را هنوز طلسم خودم نکرده ام

اما باورش نمی شود

دلم از دلسوزی اش  می گیرد

انگارقرار نیست دل کسی بشکند

اگر روزی روی دلت پا گذاشتی

و با قاطعیت تنفر را بخش کردی

بیا تا بگویم دوستت دارم