خویشتن را به بستر تقدیر سپردن

وبا هر سنگریزه

رازی به نارضایی گفتن

زمزمه های رود چه شیزین است !

از تیره های غرور خویش فرود آمدن

ودل از پاکی های سرافراز انزوا به زیر افتادن

با فریادی از وحشت هر سقوط

غرش آب شادان چه شکوهمند است

وهم چنان در شیب شیار فروتر نشستن

وبا هر خرسنگ

به جدالی برخاستن

چه حماسه ای ست رود ، چه حماسه ای ست...

 «احمد شاملو »

هر برکتی که پذیرفته نشود به نکبت تبدیل میشود .

پس با زبان طیبعت فکر کن.

(کیمیاگر)

گر بدین سان زیست باید پست

من چه بی شرمم اگر فانوسعمرم را به رسوایی نیاویزم

بر بلندکاجخشککوچه یبن بست

گر بدین سان زیست باید پاک

من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمانخود ، چون کوه

یادگاری جاودانه ، بر تراز بی بقای خاک.

(احمد شاملو)