شعر
رهايي‌ست
نجات است و آزادی.

ترديدی‌ست

               که سرانجام

                                 به يقين مي‌گرايد

و گلوله‌يي

               که به انجام ِ کار

شليک
مي‌شود.
آهي به رضای خاطر است
از سر ِ آسوده‌گي.

و قاطعيت ِ چارپايه است
به هنگامي که سرانجام

از زير پا

            به کنارافتد

تا بار ِ جسم
زير ِ فشار ِ تمامي ِ حجم ِ خويش
درهم شکند،

اگر آزادی ِ جان را

اين

راه ِ آخرين است.

□

مرا پرنده‌يي بدين ديار هدايت نکرده بود:

من خود از اين تيره خاک

                        رُسته بودم

چون پونه‌ی خودرويي

که بي‌دخالت ِ جاليزبان

                                از رطوبت ِ جوباره‌يي

اين‌چنين است که کسان
مرا از آن‌گونه مي‌نگرند
که نان از دست‌رنج ِ ايشان مي‌خورم
و آنچه به گند ِ نفس ِ خويش آلوده مي‌کنم
هوای کلبه‌ی ايشان است;

حال آن‌که

             چون ايشان بدين ديار فراز آمدند

آن

      که چهره و دروازه بر ايشان گشود

من بودم!

(احمد شاملو)

دريا باش که اگر کسي سنگي به سويت پرتاب کرد سنگ غرق شود نه آنکه تو متلاطم شوي